ساعت از نیمه شب گذشت،سیندرلا - ، کدو به دست، برمیگردد...

اینکه می خوای به جای مشخصی از خیابون بری و وقتی کسی همراهته نمی تونی تو تصمیم بگیری و انتخاب کنی و می ذاری به عهده ی اون و نمی دونی که مستقیم وارد خیابون بشی یا پیاده رو رو ادامه بدی،به همین جا ختم نمی شه!این بسط پیدا می کنه به کل مراحل زندگی اتبه تصمیم های تاثیرگذار زندگی و انتخاب های سکوت - برانگی...

گذشتهها نگذشته، نمیگذرهما، از گذشته ساخته شدیمو این، تمام ماجرا نیستما هم شانسی داریم، و اون، ساختن آینده استو اینتنها با یک چیز ممکنهو اون «حال»ه

و من در اون لحظه که اون نوشتهها رو میخوندمو میگریستمنمیفهمیدم برای خودمه، یا برای اوننمیدونستم سوگوار قلب خودم هستم یا اون...

هر چیزی رو که ذرهای توی زندگیم بهش فکر کردم، یا توی یه آهنگ شنیدم یا توی یه شعر خوندم و لحظهای ازش ترسیدم، حالا راست راست جلوم راه میره!

رو کردم به فرزانه گفتم بهشکاش خودم بودی تا میتونستم راحت همه چی رو بگم برات!

حالا دارم می بینم شاید بد هم نباشه اینکه ترس آدم راست راست جلوش راه بره. علیِ بزرگ می گه: از هر چی می ترسی بپر توش؛ منو یاد نمایش ترومن می اندازه، که بالاخره رفت سمت ترسش؛ دریا!شاید این موقعیت، این وضعیتِ حاصل از ترسهای من، اونقدر هم بد نباشه قرار گرفتن دَرِش. شاید قراره یه رهایی باشه در پی اش، بالا...

واقعا اگه لحظه مرگ هر کسی این اجازه رو بهش بدن که بتونه به بهترین لحظه ی زندگی اش برگرده، آیا کسی هست که بخواد به لحظه ای که من براش ساختم برگرده و بخواد با من باشه؟بهترین لحظه ی خیلی ها هم تنهایی شونه، تنهایی حقیقی، نه اون تنهایی که نبودن دیگران براشون ساخته.

کجاست هم نفسی تا به شـــــرح عرضه دهم...

گاهی وقت ها بعد مدت ها یه چسب زخم برای زخم هات پیدا می کنیاما، یهو، به امید بهبودی چسب رو می کنی از روی زخمو بعدِ مدتی می بینی جای کندنِ چسب شدید درد می کنه...

یه رفیق می خوام یکی که ندیدمش هنوز نشناختمش هنوز نمی دونم کیه یکی که شبیه هیچ گذشته ای نیست بیاد منو ببره بنشونه زیر آسمون پاییزی روز آفتابی بعد یه شب بارونی شدیدا پاک کننده و فقط با من سکوت کنه.

باور کن من خیلی قوی ام بی اندازه هر خبر بدی رو میتونم تحمل کنم ولی دروغ رو نه هرگز به امید خوش نگه داشتنِ حالم حقیقت رو از من پنهان نکن.

تنهاییِ در تن ها خیلی تنهاتر از تنهایِ تنهاست.

وقتی یکی رو توی یه شهری دوست داشته باشم، پای رفتنم از اون شهر، سست می شه! ۷ شهریور ۱۳۹۷

هیچ چیزی به اندازه ی "لبخند" نمی تونه اوج غمگینی رو نشون بده.

چند روز پیش داشتم فکر می کردم لبخند عاجزانه ترین نوعِ گریه است!

من هنوز همون بچه ی 6 ساله ام که دنبالِ علی دوید... + به تاریخِ جمعه پانزدهم تیر ۱۳۹۷به وقتِ 17:1 به قلمِ شاهزاده جوان | Let's block ads! (Why?)

می گفت: «کسی رو دوست دارم که حتی نمی دونه وجود خارجی دارم!» + به تاریخِ چهارشنبه بیستم تیر ۱۳۹۷به وقتِ 0:31 به قلمِ شاهزاده جوان | Let's block ads! (Why?)

پاسبانِ حرمِ دل شده ام، شب همه شب... - صبح از مادر، از یه همچین شنبه ای، یه همچین بیست و سه تیری پرسیدم... + به تاریخِ شنبه بیست و سوم تیر ۱۳۹۷به وقتِ 10:33 به قلمِ شاهزاده جوان | Let's block ads! (Why?)

زندگیضجه ای جانکاه استدر میانِ دو خنده ی مستانه! و شایدبالعکس ...